Rode Lijn-demonstranten spelen met vuur
Rode Lijn-demonstranten die Israël demoniseren, zijn moreel failliet. Maar ze spelen ook met vuur, schrijft columnist Keyvan Shahbazi.
In de nacht van 29 mei 1993 stak een groep Duitse rechtsextremisten het huis van de Turkse familie Genç in Solingen in brand. Twee vrouwen en drie meisjes kwamen om. De aanslag leidde in Duitsland tot grote ontzetting en protesten. Bondspresident Richard von Weizsäcker sprak bij de herdenking zijn afschuw uit.
In Nederland viel dit op vruchtbare bodem. Op 2 juni 1993 startte het Radio 3-programma Breakfast Club de actie ‘Ik ben woedend’. Luisteraars werd gevraagd een briefkaart met die tekst te sturen aan bondskanselier Helmut Kohl. Nederlanders deden dat massaal: 1,2 miljoen kaarten kwamen binnen bij de Duitse regering, waardoor er spanning ontstond tussen beide landen.
Solingen toonde hoe groepsbevoordeling – de neiging de eigen groep hoger aan te slaan dan een vergelijkbare andere – explosief wordt zodra ze samenvalt met het Nederlandse calvinistische vingertje: het morele superioriteitsgevoel kent dan geen grenzen meer. Essentieel is de ‘vergelijkbare groep’.
Ook Israël is zo’n groep. Na 7 oktober 2023, de grootste massamoord op Joden sinds de Holocaust, voerde het land een stadsoorlog tegen de meest weerzinwekkende terreurgroep van onze tijd, om 251 gijzelaars uit de Hamas-tunnels terug te krijgen.
Drie keer per week scherpe opinies voor een nieuwe tijd, onder meer met deze column van Keyvan Shahbazi.
Volgens West Point-onderzoeker John Spencer is de verhouding tussen burger- en strijderdoden in Gaza de laagste uit de geschiedenis van stadsoorlogen, en dat tegen een terreurgroep die de eigen burgers als schild gebruikte. Ter vergelijking: in 2015 vielen bij één gedropte bom door de Nederlandse luchtmacht in Hawija, Irak, minstens 70 burgerdoden.
Nooit eerder werd in een stad zo hard gevochten met zo weinig burgerdoden. Toch heet deze oorlog voor links ‘de genocide’ en liep Nederland alweer clownesk rood gekleed, op uitnodiging van onder meer Amnesty en de uit belastinggeld gesubsidieerde Oxfam Novib en Save the Children, dat zelfs kinderen inzette in wervingsspotjes.
Het Amsterdamse podium was voor Omar Barghouti, medeoprichter van de volgens critici antisemitische BDS-beweging, en voor Medhat Alamawi, wiens Utrecht4Palestine zich solidair verklaarde met Samidoun, door Duitsland, Canada en de VS gesanctioneerd wegens financiering van de terreurgroep PFLP.
Alamawi sprak namens PGNL, dat volgens Carel Brendel het Hamas-netwerk is waar de AIVD op doelt en partner van de European Palestinians Conference, door de Duitse veiligheidsdienst het belangrijkste Hamas-propagandaevenement van Europa genoemd. Moreel superieur? Zoals bij de antikernwapenmarsen tijdens de Koude Oorlog zullen manipulatie en schaamte van de meelopers pas achteraf blijken.
In de 48 uur van 8 en 9 januari 2026 vermoordde het Iraanse regime tienduizenden vreedzame demonstranten, volgens Amerikaanse schattingen meer dan 50.000. Arrestanten worden sindsdien een voor een opgehangen, deels in het openbaar. Van Nederlandse morele verontwaardiging heb ik weinig gemerkt. Ook de daadwerkelijke genocides in Soedan, Nigeria en Myanmar, met opzet, planning en systematische uitvoering, leveren geen Nederlandse optocht op.
Er speelt ook een electorale woekerpolis. De zogenoemde Palestijnse vlag en die lelijke arafatsjaal werken wervend, verenigend en mobiliserend voor 1,2 miljoen moslims en het linkse electoraat. Cynisch probeert men het leed in Gaza straks bij de stembus te verzilveren.
‘Monsterverbond’? Wie zo Israël demoniseert, is niet alleen moreel failliet maar speelt ook met vuur. De prijs betalen de Joodse Nederlanders, die steeds verder geïsoleerd en gemarginaliseerd raken door antisemitisme.
Wie zo met vuur speelt, kan een uitslaande brand veroorzaken waarin veel meer verloren zal gaan dan twee vrouwen en drie meisjes.