‘Pro-Palestijns’? Nee, anti-Israëlisch
In essentie is de 'pro-Palestijnse' beweging anti-Israëlisch. En dat is altijd zo geweest, schrijft columnist Mia Doornaert.
Kijk naar de protestbetogingen in Frankrijk, in België, in Berlijn - overal duiken keffiyehs op. En hier en daar ook ‘pro-Palestijnse’ slogans als ‘From the river to the sea, Palestine will be free.’ Dat ze daarmee een genocidaire slogan meedragen, voor de verdwijning van Israël en voor een Westelijke Jordaanoever die Judenrein is, dat beseffen de meesten niet eens. Bij onze bevolkingen is de feitenkennis over het Midden-Oosten afgrondelijk laag, en dat levert een aanzienlijk reservoir nuttige idioten aan de ‘dekolonialisten’.
Ze vergissen zich van mikpunt want nooit heeft een Joodse staat andere landen gekoloniseerd. Het was omgekeerd. De Romeinen koloniseerden het Joodse koninkrijk. In 135 wiste keizer Hadrianus ook de naam Judea uit, omdat niets aan de Joden mocht herinneren. De naam werd Syria Palaestina. Maar ondanks de toen begonnen diaspora bleef er in dat gebied altijd een Joodse aanwezigheid. De naam Palestina verdween met de Arabische veroveringen. Noch het Arabische noch het Ottomaanse Rijk kende ‘Palestijnen’.
De Britten brachten de naam Palestina terug voor het mandaatgebied dat hun was toegewezen na de Eerste Wereldoorlog, en dat ook het huidige Jordanië omvatte. Maar dat er ooit een Arabische staat van die naam bestond, ‘die het Westen van de Palestijnen heeft afgenomen om aan de Joden te geven na de Tweede Wereldoorlog’, die hardnekkige mythe is pure onzin.
Meer nog, de Arabische wereld heeft zelfs nooit een Palestijnse staat gewild. Dat bleek overduidelijk toen David Ben-Goerion, ter uitvoering van een VN-resolutie, op 14 mei 1948 de onafhankelijke staat Israël uitriep. De dag nadien vielen strijdkrachten van Egypte, Jordanië en Syrië er binnen met de bedoeling de Joden ‘in zee’ te drijven.
Maar Israël hield stand. En wat gebeurde er met de Westelijke Jordaanoever die de VN-resolutie aan het Arabische deel van de tweestatenoplossing had toegewezen? Jordanië annexeerde die wederrechtelijk, en de inwoners mochten zichzelf geen Palestijnen noemen.
Drie keer per week scherpe opinies voor een nieuwe tijd in je mail, onder meer met deze column van Mia Doornaert.
De Arabieren gingen de Palestijnen maar kennen toen ze een stok werden om Israël mee te slaan. Toen als nu betekent ‘Pro-Palestijns’ in feite anti-Israëlisch. Als de Arabische wereld echt inzat met de Palestijnen, dan was er vrede geweest. Maar het doel van een deel van die wereld is nog altijd de verdwijning van Israël.
Dat wordt altijd over het hoofd gezien in de Israël-bashing. Het conflict is er een tussen een minuscuul land enerzijds en anderzijds 500 miljoen Arabieren, plus moslimlanden als Iran. Sinds zijn ontstaan is het zenuwslopend voor Israël om onder voortdurende bedreiging en terreur te leven, om de inzet te zijn van een heilige oorlog omdat het een schijfje van de Dar al-Islam heeft durven inpalmen.
Welke partner moet Israël vinden voor vrede, als er in de Arabische wereld altijd krachten blijven klaarstaan om elk vredesproces te doorkruisen, hetzij door moord, zoals op de Egyptische president Anwar Sadat die naar Jeruzalem was durven gaan, hetzij door een bloedige pogrom en een gijzelname die Israël onmogelijk straffeloos kon laten voorbijgaan?
Het is zonde en jammer dat premier Netanyahu zo ver is gegaan in die vergelding in Gaza, omdat hij daarmee de ziel van zijn eigen land schendt. Bovendien kunnen Hamas en gelijkgezinden, die geen zier inzitten met het aantal ‘martelaren’ in Gaza, nu gnuiven, omdat de westerse steun voor Israël zo dramatisch afbrokkelt.
Europa verhaalt zijn lafheid van destijds jegens Hitler op dat onmogelijke Joodse volk, dat zich maar niet van de aardbodem wil laten wegbranden. Voortdurend komt het geweld in Gaza in onze media. Alle mogelijke dictaturen, de ayatollahs op kop, blijven ongestoord martelen en moorden.
Een zelfvoldane Greta Thunberg met een keffiyeh: wat een flauw gezicht van het ‘progressieve’ Europa.
Mia Doornaert is de meest spraakmakende columniste van België. Voor haar journalistieke verdiensten bij De Standaard en de Internationale Federatie van Journalisten werd Doornaert in de adelstand verheven. Ze schreef onder andere De ontredderde Republiek, Tegendraads en Alles Welbeschouwd.