Extreemlinks en islam: een anti-westers monsterverbond

Het vernietigende geweld in Frankrijk komt voort uit het monsterverbond tussen extreemlinks en de islam. Hun gezamenlijke afkeer van het Westen is een Europees probleem, betoogt columnist Mia Doornaert.

Europa's knikkende knieën.

Die titel stond boven mijn column van 10 februari 2006 in De Standaard. Hij kwam bij me op toen ik zaterdag jongstleden president Macron op tv zag zeggen dat ‘Frankrijk geen geweld zal tolereren’. En dat terwijl Franse steden in brand stonden, historische gebouwen in vlammen opgingen, en gewelddadige bendes een spoor van vernieling en plundering door talloze straten trokken. 

De column ging over de beruchte ‘Mohammedcartoons’ in het Deense dagblad Jyllands-Posten. Deense imams waren het Midden-Oosten gaan opruien met als gevolg onder meer aanvallen op Deense en EU-ambassades in de regio.

Stond de EU-Commissie toen pal achter Denemarken en achter de vrije meningsuiting? Geenszins, de Europese knieën begonnen te knikken zodra de eerste stenen in het rond vlogen. De bevoegde EU-commissaris Franco Frattini gaf de toon aan die het credo van de weldenkendheid zou worden. De pers was natuurlijk vrij maar moest ook voorzichtig zijn. Want ‘nodeloze provocatie’ diende de ‘dialoog der culturen’ niet, lees: de relatie met de islam.

Sindsdien ging het van kwaad naar erger. Het doen respecteren van grenzen werd als het ware een misdaad tegen de mensheid, vragen dat migranten zich aanpasten aan het land van aankomst, en niet omgekeerd, was xenofobie en racisme.

Dat had en heeft niets te maken met verdraagzaamheid, en des te meer met lafheid. Christenen kan je onbestraft bespotten, maar op oneerbiedigheid jegens Allah en zijn Profeet staat de doodstraf, zoals Theo van Gogh op 2 november 2004 al moest ondervinden. Dus liever blode Jan dan dode Jan.  

De islam is zelfs onttrokken aan de vrije meningsuiting. Alle overtuigingen mogen bekritiseerd en bespot worden, maar niet de islam want dat is ‘islamofobie’, en dat staat gelijk aan racisme.

De ergste submission vond plaats in Groot-Brittannië, ooit een baken van het vrije woord. ‘Grooming gangs’ van overwegend mannen van Pakistaanse oorsprong konden er jarenlang ongestraft vele duizenden, soms heel jonge meisjes, op de meest wreedaardige wijze verkrachten. Gemeentebesturen, linkse voorop, en politie keken de andere kant op, versteend van schrik om ‘islamofoob’ te lijken, versteend van schrik voor hevige rellen in moslimwijken.

Beseffen we hier welk een indruk dat maakt in de andere culturen van deze wereld, dat in het ooit zo fiere Britannia de blanke mannen hun vrouwen en dochters niet durven beschermen tegen verkrachters uit een arrogante andere cultuur?

De periodieke uitbarstingen van vernietigend geweld in Frankrijk komen voort uit een typisch Franse pathologie. Maar de fenomenen zijn er overal in West-Europa, Duitsland inbegrepen – de Polen, die hun zaakjes op orde hebben, weten wel beter.

Moslimjongeren van de tweede en derde generatie staan steeds vijandiger tegenover het land waar ze wonen, getuige ook de vele Palestijnse en Marokkaanse vlaggen van de Franse betogers. De verjaardag van 7 oktober 2023 is ook in Amsterdam uitbundig gevierd, met kreten van ‘leve Hamas’. 

Extreemlinks heeft een monsterverbond gesloten met de islam. In dat islamogauchisme hebben de partijen niets met elkaar gemeen behalve afkeer van Amerika en het Westen, en haat tegen Israël.

Wie kan in die context het gepraat over een Europese defensie ernstig nemen? Zeker de buitenwereld niet. Die ziet een Europa waar jonge mannen geen weerbaarheid en patriottisme bijgebracht werd, maar afkeer van de ‘witte man’. Die ziet landen die in geval van oorlog intern bedreigd worden door de vijfde colonne van het islamogauchisme.

In het massale geweld in Frankrijk, een van de belangrijkste landen van de Europese Unie, verbrandden niet alleen historische gebouwen. Ook een Europese papieren tijger is er verteerd.