Twan Huys schreef boek over bijzondere wandeltocht met zoon: 'Ook een monument voor mijn ouders geworden'

Een ambitieuze wandeltocht van München naar Venetië groeide voor Twan Huys uit tot veel meer dan een sportieve uitdaging. In zijn boek Het Droompad beschrijft hij hoe een reis met zijn zoon veranderde in een persoonlijk verhaal over vaderschap, verlies en rouw.

Het oorspronkelijke idee voor het boek, een verhaal over over de wandeltocht van 555 kilometer en ruim 22.000 hoogtemeters door de Alpen en Dolomieten, veranderde uiteindelijk een indringend familieverhaal. Huys liep de tocht samen met zijn zoon Jack, die na enige aarzeling instemde met het plan.

De route zelf is volgens Huys uniek. "Ludwig Grassler, die inmiddels is overleden, bedacht deze route: het Droompad. Hij maakte in 1974 voor het eerst deze wandeling. Zijn doel was: ik wil een wandeling van München naar Venetië over de Alpen en de Dolomieten. Dan kom je op een gegeven moment zo hoog dat je geen autoverkeer meer hoort, geen treinen, geen mensen, geen vliegtuigen. Dus je komt in een bubbel terecht in de natuur."

"Het landschap is fenomenaal mooi. De Alpen en de Dolomieten, waar ik vaker ben geweest, heb ik nog nooit op deze manier gezien. En je bent bijna alleen, omdat veel mensen denken: ik loop een klein stukje, maar niet bijna dertig dagen. Dus ik kan hem nazeggen: het is echt een waanzinnig mooie wandeling."

Dat Huys de tocht samen met zijn zoon maakte, was niet vanzelfsprekend. "Hij was zestien toen ik het hem vroeg. Zijn eerste reactie was niet: 'dit ga ik doen'. Sterker nog, hij zei: 'pap, ik ben zestien, op deze leeftijd moet je afstand nemen van je vader en geen intensieve projecten met hem aangaan'. Dat is ook de openingszin van het boek, die later iets verderop terugkomt. Dat was zijn eerste reactie. Een week later heb ik het nog een keer geprobeerd en toen zei hij: misschien in etappes. Dus dat werd het plan."

Ook tijdens de tocht hield Jack zijn grenzen scherp in de gaten. "Hij wilde niet herkenbaar gefotografeerd of gefilmd worden. Hij zei in eerste instantie ook dat zijn naam er niet in mocht. Dat heb ik toch voor elkaar gekregen, Jack staat erin. Ik heb hem carte blanche gegeven: als je in het manuscript dingen ziet die je niet wilt delen, dan haal ik ze eruit. Maar hij was blij met het boek, dus er hoefde niets uit."

Hersenbloeding

De tocht bood ruimte voor gesprekken, maar kreeg een onverwachte wending door ingrijpende gebeurtenissen. "Aanvankelijk dacht ik: ik ga geweldige gesprekken hebben met Jack over het leven en de dood. Die hebben we ook gehad. Maar toen mijn vader overleed, veranderde alles. We zouden de tocht in twee delen doen. In 2024, tijdens de tweede etappe, moesten we afbreken omdat we hoorden dat mijn vader een hersenbloeding had gekregen. Een uur later overleed hij."

"Daar hebben we het veel over gehad, maar ook veel over gezwegen. Toen het gebeurde zaten we in een bergdorpje, ver van de bewoonde wereld, en moesten zo snel mogelijk terug naar mijn moeder. We waren taxi’s, treinen en vliegtuigen aan het regelen."

Op dat moment draaiden de rollen tussen vader en zoon om. "Ik gaf hem mijn creditcard en vroeg of hij kon kijken hoe we terug konden komen. Terwijl ik beneden uitlegde wat er was gebeurd, zette de hoteleigenaresse een glas schnaps neer en zei: 'Mijn vader is vorig jaar ook overleden, dit is wat je nu nodig hebt, het komt goed'. Toen ik terugkwam in de hotelkamer en vertelde dat ik een taxi had geregeld naar Innsbruck en daarna naar München en Limburg, zei Jack: geen zorgen, ik heb een treinticket en een vliegticket, alles is geregeld. Hij nam de boel over. Dat was eigenlijk de symboliek van onze reis. Eerst liep hij achter me, daarna naast me en uiteindelijk voor me uit."

Standbeeld voor ouders

Door het overlijden van zijn vader en later, tijdens het schrijven, van ook zijn moeder kreeg het boek een heel andere lading dan oorspronkelijk bedoeld. "Het is een soort standbeeld voor mijn ouders. Ze hebben ons een geweldige opvoeding gegeven, zonder ballast en taboes. Ik dacht altijd dat er niets te vertellen was over onze familie, tot deze tocht begon. Toen mijn vader overleed, moest hij een grote rol krijgen in het boek. Mijn moeder overleed tijdens het schrijven, in december vorig jaar. Toen werd het vanzelf ook een monument voor hen. Daardoor heeft het boek een heel ander, persoonlijk karakter gekregen."

Naast emotioneel was de tocht soms ook fysiek spannend. "Je begint aan zo’n tocht en je weet dat er passages zijn die niet ongevaarlijk zijn. Soms sta je op een stalen pin langs een rotswand. Er was een moment bij een waterval waar ik even filmde. Dat hield ik vijf seconden vol. Toen dacht ik: als dit misgaat, heb ik het ergste filmpje van mijn leven gemaakt. Dus ik ben meteen gestopt. Maar het ging goed."

Het boek Het Droompad ligt nu een week in de boekwinkels. Vanaf aanstaande woensdag gaat Huys het land door voor presentaties in onder meer Utrecht, Maastricht en Venlo.