Menen Seijkens volgt in Brandmerk kinderen van vermoorde ouders: 'Podium geven aan onzichtbare groep'
Menen Seijkens volgt in het tweede seizoen van Brandmerk vier jongvolwassenen die elk een onvoorstelbaar trauma met zich meedragen. De serie richt zich op kinderen van vermoorde ouders en laat zien hoe zij hun weg vinden in het leven en omgaan met hun verlies.
Volgens Seijkens draait Brandmerk om 'het geven van een podium aan een onzichtbare groep'. "Wat betekent het eigenlijk als dit een van je ouders is geweest? Hoe ga je verder? Hoe zoek je nog geluk in je leven? Het meedoen was voor hen ook een onderdeel van hun rouwproces."
Tramaanslag
In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen staat Bosse centraal. Hij verloor zijn vader bij de tramaanslag in Utrecht. Bosse vertelt daarover in de serie: "Iemand heeft met een pistool geschoten in die tram. Toen heeft mijn vader aan de noodrem getrokken. En die hebben uiteindelijk gezamenlijk het raam eruit getrapt van de tram. Toen heeft hij nog vier mensen voorgelaten. En toen hij uit het raam probeerde te klimmen, toen is hij in zijn rug geschoten. Toen zijn we heel snel naar het ziekenhuis gereden. En daar zag ik toen mijn moeder voor het eerst. En toen vielen mijn broer en ik mijn moeder in de armen. En toen hebben we heel hard gehuild met z’n allen. Het eerste wat mijn moeder zei was: 'We gaan er nog wel iets moois van maken met z’n vieren.' En dat is me wel altijd bijgebleven."
WNL-journalist Menen Seijkens maakte de ingrijpende serie BRANDMERK - Kind van een Gedetineerde. In de eerste aflevering ze Bosse, die zijn vader verloor bij de tramaanslag in Utrecht.
— WNL Vandaag (@WNLVandaag) April 3, 2026
De vierdelige serie ‘Brandmerk: Kind van een vermoorde ouder’ wordt vanaf 6 april wekelijks… pic.twitter.com/7TqqNPKC1i
Seijkens vindt het bewonderingswaardig hoe de moeder van Bosse zo snel met die woorden kwam. "Zij verliest ook haar man, de vader van haar kinderen. Dit was nog op dezelfde dag dat zij dit zei. Ik vroeg me natuurlijk ook heel erg af bij haar: van waar heb je dit vandaan gehaald om dit te kunnen zeggen? Maar ik heb er bijna geen woorden voor, hoe knap dat is."
"Het is een soort oerkracht, denk ik, die zij heeft gevoeld om ook haar gezin dat mee te geven. Kijk, de gemene deler van hen allemaal is toch wel, vind ik, je kunt bij de pakken neergaan zitten. Dat zou ook oké zijn, want het is verschrikkelijk wat hen is overkomen. Maar ze hebben er allemaal voor gekozen om op zoek te gaan naar hoe ze hun leven willen leiden en ook nog geluk willen voelen. En die weg, die route, die heb ik met hen bewandeld in de zin van hoe ze dat hebben gedaan."
Is iemand er echt klaar voor?
Het maken van zo’n documentaire is volgens Seijkens intens, en de selectie van de deelnemers vraagt veel zorgvuldigheid. "Er gaan natuurlijk heel veel gesprekken aan vooraf. En we kijken ook vanuit de redactie, is iemand er echt klaar voor? Want het is heel kwetsbaar om je persoonlijke verhaal op televisie te vertellen. Dat is ook een gevoel, jullie zitten ook in het vak. Je moet iemand in de ogen kunnen aankijken en blijven praten met elkaar. Het voelt ook niet als overhalen, want als je dat moet doen, dan weet je ook dat je dat eigenlijk niet moet doen. Maar het voelde goed met Bosse. De eerste ontmoeting was ook met zijn moeder erbij. Ja, een klik ook."
Tijdens het maken van de documentaire zag Seijkens hoe belangrijk vriendschappen en steunnetwerken zijn bij het omgaan met verlies. "Dat kom je wel veel tegen. Ook dat mensen durven te vragen. Want het is voor hen ook best bezwaarlijk om daar zelf altijd over te beginnen. Voor iedereen is het moeilijk. Als je vader of moeder is vermoord, hoe begin je dat gesprek? Toen het Bosse overkwam was hij 15, zat op de middelbare. En die vriendengroep zei dat ze altijd stil waren als ze de plek van de tramaanslag passeerden. Maar toch hebben ze een weg gevonden om daar met elkaar over te praten. En ik vind ook de tijd waarin we nu leven het fijn om te zien dat deze jongens durven over gevoel te praten. Daar zit geen taboe op."
Over de persoonlijke impact van het maken van de serie zegt Seijkens: "Dat heeft het natuurlijk wel. Het heeft me heel erg geraakt. Maar daar ben ik ook blij mee. Want het mag ook raken. Ik hoop dat iedereen die kijkt gewoon ongelooflijk trots is en een mooi verhaal ziet van hoe je verdergaat als je zo ongelooflijk afschuwelijk iets hebt meegemaakt. Kijk naar de kracht van deze mensen."
Het tweede seizoen van de vierdelige serie Brandmerk wordt vanaf 6 april wekelijks uitgezonden, 21.20 uur op NPO 3.