Irene Moors over 75 jaar televisie: 'Het mooiste is als tv je echt kan raken'

Nederland viert 75 jaar televisie en dat jubileum roept herinneringen op aan iconische momenten en programma’s. In Goedemorgen Nederland blikt Irene Moors terug op die lange periode en deelt zij wat televisie voor haar zo bijzonder maakt.

Van de EK-finale van 1988 tot inzamelingsactie Open het Dorp, en van de 9/11-beelden op het journaal tot het Hennie Huisman-effect: de Nederlandse televisie bracht in 75 jaar talloze onvergetelijke momenten voort. Moors staat daar in Goedemorgen Nederland uitgebreid bij stil.

Het begon allemaal in Studio Irene in Bussum. "Op 2 oktober 1951. Daar ging de eerste uitzending van start." De naam van de studio leidt meteen tot een grap. Op de vraag of ze daarnaar is vernoemd, reageert Moors lachend: "Ja, ik ben daarnaar vernoemd. Duidelijk, ja. Mijn moeder wist al dat ik bij de televisie terecht ging komen. En dan was dat in een tijd dat er nog maar rond de vijfhonderd tv-toestellen in het land waren."

Zaterdagavond voor de buis

Moors haar eerste tv-herinneringen stammen uit een tijd waarin televisie een gezamenlijk ritueel was. "Ik kom echt uit de tijd van: we gaan zaterdagavond met z’n allen voor de buis zitten. De shows van Ted de Braak, Willem Ruis, Mies Bouwman en Fred Oster. De weekendquiz. Daar gingen we met z’n allen voor zitten."

Ook kinderprogramma’s maakten diepe indruk, met name Swiebertje en Stuif es in. Vooral dat laatste programma bleek van grote invloed op haar latere carrière. "Ik ging later natuurlijk richting de kindertelevisie en toen heb ik hier wel aan teruggedacht. Ria Bremer had een hele losse manier van presenteren en sprak de kinderen altijd op een hele volwassen manier aan. Dat trok mij wel. Het programma was live, er gebeurde van alles. Het was chaos. Iemand kon de Gouden Stuiver winnen door een uitzonderlijke prestatie. Heel simpel: kijk eens wat ik kan. En wie doet het het beste."

Het Ria Bremer-effect

Hoewel Ria Bremer een voorbeeld voor haar was, durfde Moors haar ook op latere leeftijd niet zomaar te benaderen. "Nee, dat durfde ik niet. Ik kwam haar een keertje tegen bij een inspreekbedrijf. ‘Oh, dat is Ria Bremer.’ Ik zei tegen haar dat ik vroeger zoveel naar haar had gekeken. ‘Leuk, leuk, leuk,’ zei zij nog."

Inmiddels herkent Moors dat effect bij zichzelf. "Het grappige is dat ik dat nu ook krijg van veertigers over Telekids. Ik heb natuurlijk ook tien jaar een kinderprogramma gedaan."

Plakboek veertig

Haar ouders volgden die carrière op de voet en hielden alles bij in plakboeken. "Mijn ouders zijn daarmee begonnen toen ik bij de televisie begon in 1988. Inmiddels zijn het veertig plakboeken. Ik durf ze niet meer te stoppen. Mijn vader is al een tijdje overleden. Die heeft het nog wel even bijgehouden. Toen dacht ik: ik moet wel doorplakken, anders komen ze spoken. Dus we zitten nu op plakboek veertig."

Het tonen van beelden uit haar begintijd, van haar eerste programma Dit is Disney, zorgen voor een glimlach op haar gezicht. "Deze beelden ken ik dan weer niet, maar het is toch leuk om terug te zien. Dat was het eerste programma. Ik dacht: hoe moet dat eigenlijk, televisie maken? Dus ja, dan doe je maar wat. Dat zie ik. Ik doe maar wat. Maar wel gezellig."

'Bloedspannend'

Ook studiogast Frits Barend haalt jeugdherinneringen op, aan de sciencefictionserie Morgen gebeurt het. "Ik vond het ontzettend spannend om naar te kijken. We hadden thuis nog geen televisie, dus ik moest bij vriendjes aanbellen of ik mocht komen kijken. Eén keer ben ik geweigerd. Dat vond ik verschrikkelijk. Mijn ouders waren gescheiden, en je hoorde geen kind van gescheiden ouders in huis te laten. Gelukkig kon ik de serie vaak wel bij anderen kijken, ik vond het fantastisch."

Volgens Barend was het jeugdprogramma vernieuwend. "Dat kende je niet. Je dacht: kan dat bestaan? Kan dat gebeuren? Ik weet niet eens meer precies waar het over ging, maar het was bloedspannend."

Mensen raken via tv

Gevraagd naar haar persoonlijke hoogtepunt van 75 jaar televisie noemt Moors een livefragment uit 1993.
"Paul de Leeuw heeft een uitzending live vanuit een theater in Bussum. Hij heeft contact met Ierland, waar Ruth Jacott voor Nederland meedoet aan het Eurovisiesongfestival, en dan zingt hij samen met haar Blijf bij mij."

"Ruth hoort via de telefoon Cor Bakker spelen, maar het gaat net langs elkaar heen. Dat samen zingen is lastig, maar dan zegt Paul: ‘Take it away.’ En daar gaat ze." Voor Moors voelt dat moment als pure televisiemagie.
"Hij voelt dat moment, en ook als je zit te kijken voel je dat moment. Wauw, heel dat theater in Bussum gaat uit z’n dak. Ik zat thuis en dacht: wauw, wat gebeurt daar?"

Daar zit volgens haar de kracht van televisie. "Als televisie je zo pakt, dat is onwijs mooi. Dat is voor mij een hoogtepunt in de televisiegeschiedenis. Dat je via televisie ook mensen thuis kunt raken. Dat vind ik geweldig."