Duits crimineel-links feestje is waarschuwing voor Nederland
Naast terechte zorgen over de opmars van AfD verdienen ook radicaal-linkse partijen in Duitsland kritische aandacht. Opmerkelijke steun vanuit Berlijnse misdaadclans moet ook ons zorgen baren, schrijft columnist Derk Jan Eppink.
Nederland telt meer zelfbenoemde Gaza-experts dan Duitslandkenners, maar het is hoognodig wat preciezer over onze oostgrens te kijken. Duitsland zit in de grootste politieke transitie sinds de hereniging in 1990, zij het in de verkeerde richting. Alternative für Deutschland (AfD) wordt als grootste gepeild in héél Duitsland.
Hoofdstad Berlijn is ondertussen ontaard tot een broeinest van antisemitisme, het ergste sinds de Tweede Wereldoorlog. De Amsterdamse burgemeester Halsema moet eerder kijken naar Berlijn dan vriendelijk aanschuiven bij de New Yorkse burgemeester Mamdani, die niet vrij is van antisemitisme.
Toen bij Duitse deelstaatverkiezingen in Saksen-Anhalt en Mecklenburg-Vorpommern AfD als grootste verscheen, reageerde politiek Berlijn met berusting. Het was maar Oost-Duitsland. AfD leek de boze wolf in een dunbevolkt gebied met ‘ossi’s’. De grote verrassing kwam echter uit Berlijn waar Die Linke, rechtsopvolger van de vroegere DDR-regeringspartij SED, grootste werd. Die Linke behaalde onder leiding van lijsttrekster Elif Eralp 25,7 procent van de stemmen; de christendemocratische CDU bleef op 18,8 procent steken.
De erfopvolgers van de DDR zouden een vrolijk overwinningsfeestje kunnen vieren, ware het niet dat er mysterieuze gasten verschenen om mee te vieren: kopstukken van Arabische misdaadsyndicaten in Berlijn. Zo was er Issa Remmo, leider van de Remmo-clan; berucht wegens drugshandel, afpersing, beschermingsgeld en witwassen. Methode: grof geweld. Centrum van deze onderwereld is het stadsdeel Neukölln. In zijn gevolg verschenen andere bendeleiders om de overwinning te vieren. De leiding van Die Linke zat in de maag met die onverwachte bendeleiders.
Met zijn 3,9 miljoen inwoners registreert Berlijn meer strafbare feiten dan heel Polen met een bevolking van 37,6 miljoen burgers. Na de val van de muur in 1989 verwachtten velen dat Berlijn een schijnende ster in Europa zou worden. Eerst leek het erop, maar de stad werd trekpleister voor criminelen. Misdaadclans uit het Midden-Oosten, afkomstig uit Syrië en Libanon, vonden hun weg naar West-Berlijn. Medio jaren 70 reisden bendeleden vanuit Libanon, geteisterd door een burgeroorlog, naar de DDR om vervolgens via Oost-Berlijn naar West-Berlijn te gaan. Van daaruit groeiden misdaadsyndicaten tot onbeheersbare proporties.
Die Linke en de clanleiders zaten politiek al snel op dezelfde lijn. Politieke telepathie. Volgens Die Linke was de harde aanpak van de Arabische clans ‘racistisch’. Dat was muziek in de oren van de clanleiders. In de analyse van Die Linke is het Berlijnse politieoptreden ‘te hard’. Daarom: ‘minder politie’ met als resultaat ‘minder criminaliteit’. Applaus van de bendeleiders verzekerd. Het bestrijden van clanvorming was volgens Die Linke ‘islamofoob’. Wederom gelukkige bendeleiders.
Vervolgens zette de rechtsopvolger van de DDR een tandje bij. Israël was de bron van alle kwaad in het Midden-Oosten en ‘antisemitisme’ werd een wapen van politieke propaganda. Het Arabische clanwezen had het niet beter kunnen zeggen. Dat propageerde Die Linke en zorgde ervoor dat 51% van de moslim-stemmen naar die partij ging. Joodse burgers in Berlijn werden mikpunt, het ‘Nie Wieder’ verbleekte. De Berlijnse burgerij werd de schrik op de hals gejaagd met de communistische eis van Die Linke: onteigening van huisbezit. Economische filosofie: als de rijken worden onteigend, kunnen de armen beter wonen!
Deze trend van antisemitisme is er ook in Amsterdam. Joodse burgers moeten in het openbaar oppassen. Kritiek op Israël, dat in het Midden-Oosten al sinds de oprichting in 1948 vecht voor zijn overleven, wordt in Europese steden door politiek links gerecycleerd in antisemitisme. Met alles stukslaande ‘studenten’ in de frontlinie en bange bestuurders die denken te sussen, maar alles erger maken. Het is een glijdend pad naar tijden die voorbij leken.
Mocht PRO nog eens een Gaza-evenement organiseren in Amsterdam: let dan op de bezoekers. Je weet maar nooit wie er binnenkomen.
Derk-Jan Eppink was politiek journalist, kabinetsmedewerker in de Europese Commissie en lid van het Europees Parlement en de Tweede Kamer. Eppink schreef een tiental boeken, waaronder Anatomie van paarse illusies, Europese Mandarijnen en Amerika kiest een president. Hij is vast columnist voor het opinieplatform Onze Eeuw.