Radicale islam is niet los te zien van de gewone islam

Het islamisme vormt geen uitzondering maar de kern van de islam. Zodra het geloof in aanraking komt met de samenleving, laat het zijn ware aard zien, betoogt columnist Keyvan Shahbazi. 

Mijn moeder las dagelijks uit de Koran, zonder één woord Arabisch te begrijpen. Ze bad vijf keer per dag, vastte iedere ramadan en reisde vijf keer naar Mekka om haar zonden af te kopen. Jarenlang vreesde ze dat na haar dood niemand aan haar graf uit de Koran zou voorlezen. De hel was nooit ver weg. Ze was de meest rechtlijnige moslim die ik ooit heb gekend. De perfecte gelovige, want de islam vraagt absolute gehoorzaamheid, geen zelfstandig denken. 

Al op school zag ik hoe religie werkt. Jaar na jaar vroeg ik mijn godsdienstleraar: "Als Allah alwetend is, waarom houdt hij een moslim dan niet tegen voordat die alcohol drinkt?" Zijn reactie was stilte, elk jaar opnieuw. 

Toen in Iran de echte islam aan de macht kwam, werd het onderwijs geïslamiseerd. Mijn leraar werd als eerste ontslagen: zijn islam bleek onecht. Op straat kregen vrouwen zonder de juiste hoofddoek zweepslagen, mannen met korte mouwen zwarte verf over hun blote armen. De letter van de Koran werd wet, woord voor woord. 

Mijn moeder werd gedwongen een hoofddoek te dragen. In plaats van te buigen, nam ze ontslag. Later op bezoek in Nederland ontdekte ze dat ik wijn dronk en ongetrouwd samenwoonde. Ze vertrok zonder afscheid. Ik zou haar nooit meer zien. Ze was geen islamist. Ze geloofde in de Koran als het woord van God. Dat is het probleem. Moslims zijn mensen: ze geloven, twijfelen, selecteren, sjoemelen, kijken weg. Ze negeren de onmenselijke kanten en ‘shoppen’ voor zichzelf een persoonlijk geloof bij elkaar. Kritiek op de islam mag daarom niet worden gelijkgesteld aan haat tegen moslims: ideeën hebben geen rechten, mensen wel. 

De islam is een religie van geboden, dreigementen, angst en gehoorzaamheid. Mohammed was een bandietenbaas zonder morele grenzen wiens gedrag letterlijk hoort te worden nagevolgd: een man die trouwde met een kind van negen, slaven hield en een hele Joodse stam liet onthoofden. De Koran is het woord van God zelf met Mohammed als de uitvoerder ervan. Islamisme is de kern van de islam. Het is de oorspronkelijke islam, met het latere spirituele vernis eraf geschraapt, geactiveerd, de moskee uit, de straat op. Het bepaalt niet alleen jouw persoonlijke leven. Het geldt voor iedereen, en verplicht elke gelovige het aan anderen op te dringen. 

Het is noodzakelijk dat het in westerse democratieën mogelijk blijft, de islam en zijn heilig verklaarde figuren net zo hard te bevragen, te bekritiseren en te bespotten als elke andere ideologie of geloof. Islam is islamisme in rust. Zolang moslims zelf de grens trekken tussen hun persoonlijke geloof en de samenleving, blijft het islamisme slapend. Wie die grens wegneemt, hoeft niets uit te vinden. De voorschriften liggen er al. Zodra islam het bestuur infecteert, verdampt de vrome spirituele franje. Wat overblijft zijn geboden, verboden, onderwerping, openbare straffen. In de islam zit die schakelaar overal ingebouwd. Iran liet zien hoe snel dat gaat. 

En mijn moeder? Zij leefde haar islam, onverzettelijk tot het einde. En na haar dood stond er niemand aan haar graf om uit de Koran te citeren. Haar zoon was er niet. Uit vrees vermoord te worden door de echte islam. 

Keyvan Shahbazi is vaste columnist van het opinieplatform Onze Eeuw, waar drie keer per week columns verschijnen. Eind oktober verschijnt zijn nieuwe boek Hoe onze vrijheid sterft.