Mia Doornaert ziet knieval in het Westen: 'Als vrouw zou ik gek zijn om van de islam te houden'

De Vlaamse columniste Mia Doornaert vindt dat de westerse samenleving een knieval heeft gemaakt voor de islam. Volgens haar moet de samenleving intolerantie tegenover intolerantie stellen, zoals dat volgens Doornaert ook bij andere groepen in de maatschappij gebeurt. "Als vrouw zou ik gek zijn om van de islam te houden."

Doornaert, decennia lang journalist bij de Belgische krant De Standaard, zou zichzelf best willen omschrijven als islamofoob. "Ja, maar weet u: het is een idiote term", begint ze in de WNL-podcast Onze Eeuw tegenover presentatoren Samuel Vandeputte en Marc Herman de Groot. "Een fobie is eigenlijk een irrationele angst. Ik geef toe, ik heb een irrationele angst voor spinnen. Dat is dan arachnofobie. Islamofobie betekent eigenlijk: je moet gek zijn om tegen de islam te zijn."

Maar volgens haar is dat niet gek. "Als vrouw zou ik toch gek zijn als ik een overrompeling door de islam zou toejuichen? Kijk naar Afghanistan, in godsnaam, wat daar gebeurt met vrouwen. Dat is tien keer erger dan de apartheid ooit met zwarten heeft gedaan. Niemand spreekt erover. Kijk naar Iran, kijk naar die wereld. Als vrouw zou ik toch gek moeten zijn om van de islam te houden?"

Doornaert noemt zichzelf een feminist. Dat is volgens haar niet te rijmen met een positieve houding tegenover de islam, iets wat zij juist vaak ziet in kringen van zelfverklaarde feministen. "Bijvoorbeeld Eva Brems, die voorzitter is geweest van Amnesty Vlaanderen, was de enige in het Belgische parlement die voor de boerka stemde."

"Iedereen vond dat je een vrouw er niet in moet opsluiten en dat het ook tegen onze tradities is dat iemand gemaskerd en helemaal ingepakt op straat rondloopt. Maar mensen die voor vooruitgang zijn en allerlei vrijheden, gaan een alliantie aan met deze godsdienst of vertegenwoordigers daarvan."

'Als je met twee verschillende denkwijzen praat, lukt het niet'

Volgens Doornaert gaat die houding zo ver dat zij die vergelijkt met de verzoeningspolitiek van Engeland en Frankrijk richting Adolf Hitler in aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, rond het Verdrag van München, nadat Hitler Tsjecho-Slowakije al was binnengevallen.

"De Franse premier Édouard Daladier en de Britse premier Neville Chamberlain gingen naar München en zeiden tegen Hitler: oké, Tsjechoslowakije mag je nog hebben, daarna moet het stoppen. Chamberlain kwam terug naar huis met de boodschap 'peace for our time'. Hij en Daladier hadden niet begrepen dat elke totalitaire zienswijze, of die nu religieus of politiek is, hoe meer je eraan toegeeft, hoe driester je die maakt."

Kijk naar dit gesprek in Onze Eeuw. De tekst gaat hieronder verder.

Iets soortgelijks gebeurde volgens haar later in de relatie tussen het Westen en de Sovjet-Unie. "Polen, Tsjechen en de Hongaren zijn levende organen die zonder verdoving zijn losgescheurd uit Europa. We hebben daar met de rug naartoe geleefd: 'Oe, maak je niet te druk over mensenrechten, de Russen zouden boos kunnen worden'. Alsof de Sovjet-Unie een derde wereldoorlog zou zijn begonnen als wij iets meer solidariteit en warmte hadden getoond voor Centraal-Europa."

"Het werd uitgelegd als de détente, maar het was dezelfde zienswijze als van Daladier en Chamberlain bij Hitler; dat regime is er om te blijven, we moeten er geruststellingen aan geven en vooral tonen dat we geen kwaad willen. Toen Hitler toch Polen binnenviel, was Chamberlain verbijsterd dat Hitler zijn woord niet hield. Toen Frankrijk en Groot-Brittannië reageerden, was Hitler verbaasd dat zij hun woord wél hielden. Dat toont dat als je met twee verschillende denkwijzen praat, het niet lukt."

'Ik zie een voortdurende knieval'

Volgens Doornaert gebeurt iets soortgelijks nu in het Westen met de islam. "Ik zie een voortdurende knieval voor de islam. Dingen die men nooit zou aanvaarden van christenen of anderen, worden vergoelijkt als het gebeurt door een moslim."

De barones wijst op de moord op Theo van Gogh in 2004 door een jonge moslimfundamentalist Mohammed Bouyeri. "Freek de Jonge, die toch progressief is, zei: je kan toch niet zeggen dat daar de onschuld vermoord is, omdat Van Gogh grof gebekt was. De trots van Nederland was altijd: wij zijn een land van tolerantie, wij zijn een land waar mensen hun mening kunnen geven en niet voor hun leven of vrijheid hoeven te vrezen, en opeens was het wel zo."

"Toenmalig minister Laurens-Jan Brinkhorst zei: het mocht wat Van Gogh deed, maar het was niet verstandig. Van Gogh mocht brutale dingen zeggen over iedereen, maar niet over de islam. Ik geloofde mijn oren niet. Dat is een knieval." Volgens haar had dezelfde reactie er anders uitgezien als de dader uit extreemrechtse hoek kwam. "Dan had Brinkhorst wel anders geklonken: 'Het fascisme is in opmars!' Maar of het fascisme nu groen kleurt, rood kleurt of bruin kleurt, het is onaanvaardbaar."

Op de vraag of de islam volgens haar fascistisch is, zegt Doornaert: "Wel, de term fascisme wordt te pas en te onpas gebruikt. Radicaal-rechts is geen fascisme. Het fascisme was Mussolini, het was een bepaald systeem. Je devalueert wat het fascisme echt geweest is als je het voor alles en nog wat gebruikt. Ooit is de oud-burgemeester van Antwerpen Bart De Wever (nu premier, red.) een fascist genoemd, omdat hij Vlaams-nationalist is. Als jongeren opgroeien met het idee dat wonen in het Antwerpen van Bart De Wever niet erger is dan fascisme, dan geef je ze een verkeerd beeld."

"Ik ben tegen oneigenlijk gebruik van het woord fascisme. Maar als het dan toch moet: ik ben tegen iedere intolerantie, tegen iedere totalitaire denkwijze. Of die nu communistisch, fascistisch of islamitisch is", besluit ze. "Ik merk dat er alsmaar een kruipende toegeving gaande is."