Mai Tai-zangeres Jetty Weels: 'Elke dag pijn, tot ik het podium op moet'

In de podcast 'De Zeventigers' bespreken gitarist Harry Sacksioni en zangeres Jetty Weels hoe het leven eruitziet na de zeventig. De twee maken de podcast met acteur Sjoerd Pleijsier en cabaretière Jetty Mathurin. Voor Weels helpt het om in de podcast te kunnen praten over haar leven met darmkanker. "Ik kon mij nooit zo uiten daarin."

Deze zeventigers werken allemaal nog, hoewel ze de pensioengerechtigde leeftijd zijn gepasseerd. Jetty en Harry treden op met pijn. Weels was een van de zangeressen van de succesvolle formatie Mai Tai, die in de jaren tachtig hits scoorde in binnen- en buitenland, zoals History en Female Intuition. Ook was ze dit jaar nog op televisie te zien met haar dochter Aisha in Echte Meisjes in de Jungle. Ze heeft op hoog niveau aan atletiek gedaan en moest op een gegeven moment kiezen tussen sport of muziek. Dat geldt ook voor Sacksioni, die als zoon van een Ajax-speler moest kiezen tussen gitaar en voetbal.

Eerder had Weels altijd heel veel moeite om te praten over haar ziekte. "Omdat ik zo'n verschrikkelijk sterke powervrouw was en eigenlijk nog ben - maar op een andere manier", vertelt ze in radioprogramma In de Kantine. "Het kwam heel hard binnen."

In de podcast zei de zangeres van muziekgroep Mai Thai op zoek te zijn naar zichzelf. "Het is prettig als mensen mij tegenkomen en zeggen dat ik er weer goed uitzie. Maar niemand weet met hoeveel pijn ik dagelijks leef. Dat is heel vervelend. Het hele thema was heel moeilijk voor mij vanwege mijn gezonde levensstijl. Ik heb gewoon pech gehad."

Complicaties

Bij een operatie die Weels onderging traden er complicaties op. "Een op de zoveel miljoen mensen treft dat. Dat is met mij gebeurd, waardoor ik er ernstiger eraan toe was dan wanneer je normaal een tumor moet verwijderen. Die complicaties hebben zich nooit echt opgeheven, die zijn gewoon gebleven. Die zijn een 24-uursitem van mijn leven. Ik heb iedere dag pijn. Ik ga ermee naar bed en ik sta ermee op."

Als Weels optreedt, is dat voor haar het enige moment dat ze geen pijn heeft. "Vanaf het moment dat ik op moet, is die pijn gewoon weg. Met adrenaline vergeet je gewoon veel dingen, maar daarna zijn de rapen echt weer gaar." Sacksioni, die lijdt aan artrose, herkent dat: "Het enige moment dat ik er geen last van heb, is tijdens het spelen."

"Ik weet niet wat voor mens ik ben, maar ik weiger gewoon te zitten en te piekeren daarover", vertelt Weels over haar omgang met haar ziekte. "Op een gegeven ogenblik heb ik gezegd: ik pak alles weer stevig vast en ga kijken waar het schip strandt. Ik ben ook een gelovig mens, dat stukje houd ik ook intact. Daarnaast probeer ik met mijn muziek ook afleiding te vinden."

Bikkel

Sacksioni beschrijft Weels in één woord als een bikkel. "Ze heeft een gigantisch sterk karakter. Zij wil dat we de blije kant van haar zien als buitenstaander, terwijl ze dus pijn heeft. Daar heb ik als buitenstaander juist wel een beetje moeite mee. Liever zou ik je soms zien in je werkelijke hoedanigheid. Dat brengt je ook tot al die dingen die je ook doet. Dat vind ik wel van een enorm karakter getuigen."

In De Zeventigers draait het om levenservaring, relativering en het vermogen om met afstand én humor naar het leven te kijken. Over ouder worden, loslaten, gezondheid, verlies, maar ook over vrijheid, rust en nieuwe inzichten. Geen zwaarte, maar echtheid met ruimte voor lichtheid en humor.