Feetje's moeder werd vermoord door haar vader: 'Als je vader zoiets kan doen, kan iedereen dat doen'

De 24-jarige Feetje ging door een diep dal nadat haar vader in 2011 haar moeder vermoordde. In een nieuwe aflevering van Brandmerk: Kind van een vermoorde ouder doet ze haar schrijnende verhaal en vertelt ze hoe ze als kind met deze tragische gebeurtenis is omgegaan. "Ik heb niet gehuild bij de begrafenis van mijn moeder. Het was te pijnlijk om te huilen."

Het gezin waar Feetje in opgroeide leek een ogenschijnlijk normaal gezin. Haar ouders waren al lang samen en ze hadden vier kinderen. "Ik was het tweede kind. We waren allemaal vrolijk en speels, het was altijd een lekker drukke boel. Naar mijn idee hebben we het altijd gewoon heel gezellig gehad."

Dat verandert plotseling als haar moeder, de 45-jarige Sandra, in februari 2011 opeens verdwijnt. Een aantal dagen later werd ze dood gevonden in de bossen bij Woudenberg. Niet veel later werd duidelijk dat haar vader iets met de moord te maken had. Hij werd in november van dat jaar veroordeeld tot twaalf jaar cel.

Er werd geen motief gevonden voor de moord op Sandra. Uit het verslag van de rechtbank werd duidelijk dat er die avond over enkele onderwerpen irritaties waren, maar dat er geen ruzie werd gemaakt. Feetje's vader ging naar de wc om aan de gespannen sfeer te ontkomen en omdat hij moest plassen. Toen hij de wc verliet, is er bij hem iets 'geknapt', zo verklaarde hij later.

'In het begin heb ik mijn vader verdedigd'

Feetje, destijds tien jaar oud, vertelt wat er gebeurde toen ze die bewuste ochtend naar beneden liep. "Op een gegeven moment kwam ik erachter dat mijn moeder er niet was. Ik vroeg aan mijn vader waar ze was, omdat ze normaal gesproken ontbijt maakte. De hond was er ook gewoon, ze was niet wandelen."

Ze had meteen door dat er iets niet klopte. "Ook hoe mijn vader reageerde vond ik lastig. Ik werd afgestraft dat ik me zorgen maakte. Zo reageerde hij normaal gesproken niet. Achteraf denk ik dat hij ervan schrok dat ik mij meteen zo'n zorgen maakte."

Haar vader deed vervolgens melding bij de politie van de vermissing van zijn partner.

Feetje ging na dagenlang onzekerheid al van het ergste uit. Al snel kreeg ze te horen dat haar vader mogelijk iets met de moord te maken had. "In het begin heb ik hem heel erg verdedigd, omdat ik dat gewoon niet kon geloven."

Toch bleek het wel zo te zijn. Hij bekende direct toen de politie aanwijzingen richting hem vond. "Dat iemand die je in het leven het meest vertrouwt zoiets doet, dat doet wel iets met je vertrouwen in de mens. Als je vader zoiets kan doen, kan iedereen dat doen", zegt Feetje.

Nieuwe omgeving en levensfase

Tijdens het voorarrest gingen de kinderen samen met jeugdzorg op bezoek in de gevangenis. "Dat was heel lastig, omdat het niet meer de vader was die ik me herinnerde. Hij moest huilen en ik had hem nog nooit zo gebroken gezien." Op dat moment woonden de kinderen bij twee gezinnen die ze hadden opgenomen. Een nieuwe omgeving en een nieuwe levensfase brak aan.

Ze ging op hockey, een plek waar ze nog steeds graag komt. Ze heeft aan teamgenoten wel het één en ander verteld na verloop van tijd, maar ze vond het fijn om op een plek te komen waar mensen niet direct wisten wat er allemaal was gebeurd. "Het was fijn dat je als één van de teamgenoten werd gezien en niet als teamgenootje met een bepaalde achtergrond."

Kijk hier naar alle afleveringen van Brandmerk: Kind van een vermoorde ouder.

In de tussentijd begon ze met schrijven om haar hart te luchten. "Ik besefte me heel erg dat ik al één derde zonder mijn moeder had geleefd en dat dat alleen maar meer zou worden. Ik vond het lastig dat ze mij niet kon helpen om groot te worden. Terwijl ik dat schreef, rolden de tranen over mijn wangen. Maar dat geeft niet, omdat dat de enige manier is om pijn te verwerken."

Ze schreef ook dat ze het inmiddels zelf kon, omdat er inmiddels vier jaar was verstreken. "Ik beloofde haar dat elke keer als ik groter zou worden, ik mijn best zou doen om anderen en mezelf gelukkig te maken." Dat haar vader haar niet kon zien opgroeien, zat haar ook dwars. "Maar daar heeft hij uiteindelijk wel zelf voor gezorgd."

Vervroegd vrijgelaten

Haar vader kreeg in hoger beroep een verlaagde celstraf tot acht jaar wegens doodslag. Na vier jaar werd hij echter vervroegd vrijgelaten en kwam in de buurt wonen waar Feetje destijds ook woonde. "Hij woonde een dorp verderop en hij kwam daardoor ook hiernaartoe. Dan wilde ik hem niet zien, dus mijn pleegouders lieten me altijd van tevoren weten wanneer hij hier was, zodat ik die plekken kon vermijden. Ik was altijd meer op mijn hoede."

Ze is hem nooit tegengekomen, maar de situatie liet haar niet onberoerd. "Je bent net weer een beetje geland en je probeert iets van je leven te maken. En dan moet je in één keer weer daarmee dealen. Ik vond het belachelijk dat iemand na zo'n korte tijd weer vrijkwam. Tot de dag van vandaag vind ik het bijna niet te geloven en niet eerlijk naar mijn moeders leven."

'Mijn vader is voor mij ook doodgegaan'

Ouder worden zonder moeder ervaart ze nog steeds als lastig. "Je hebt veel vragen, over hoe het is om ouder te worden of om als meisje de puberteit in te gaan. Of waar mijn naam vandaan komt. Dingen die je je gaat afvragen, maar die je nooit meer kan vragen." En ze verloor niet alleen haar moeder, maar ook haar vader. "Mijn vader is voor mij ook doodgegaan op het moment dat hij mijn moeder vermoordde."

Op de basisschool kreeg Feetje al snel een goede vriendin, Moon, die haar enorm heeft geholpen in de tijd. Ze zijn nog steeds beste vriendinnen. Door alle mensen die ze om haar heen heeft gehad, heeft ze haar leven op de rit gekregen. "En ik heb vroeger ouders gehad die echt van me hielden en mij bepaalde normen en waarden hebben meegegeven."

Te veel vooruitkijken doet ze niet. "Er kan zomaar iets gebeuren waardoor je leven plots verandert. Ik probeer in het nu te leven."

Kijk vanavond naar een nieuwe aflevering van Brandmerk: Kind van een vermoorde ouder, om 21.25 uur op NPO 3.