Daniël Krol schreef boek over vermiste (en overleden) zoon Yoran: 'Je moet opnieuw leren leven'

De vondst van een schoen met daarin de voet van de al ruim twee jaar vermiste Yoran Krol heeft het gezin Krol opnieuw diep geraakt. Terwijl hun boek Zoon, waar ben je? net was verschenen, werden Daniël Krol, zijn vrouw en dochter geconfronteerd met zijn verdwijning. "Dan ontspoort de trein weer volledig", zegt vader Daniël Krol.

De 16-jarige Yoran Krol uit Sleeuwijk verdween op 23 december 2023 na een avond in een jongerencentrum in Almkerk. Kort daarna werden zijn fiets en later zijn jas in het water bij de Merwedebrug gevonden. Een grootschalige zoekactie volgde met zo’n 2500 vrijwilligers, de grootste burgerzoekactie ooit in Nederland. Toch bleef hij lange tijd spoorloos.

Begin 2026 kwam er opnieuw beweging in de zaak, toen in de Beneden-Merwede een schoen met daarin een voet werd gevonden. DNA-onderzoek bevestigde dat het om Yoran ging. Rond dezelfde periode verscheen ook het boek van het gezin Krol, waarin zij hun zoektocht en rouw beschrijven.

In Goedemorgen Nederland vertelt Krol hoe de nieuwe vondst het gezin opnieuw terugwierp in het verdriet van de eerste periode. "Je hebt je leven eigenlijk net weer een beetje op de rails. Op een nieuwe rails moet je eigenlijk zeggen, want je hebt opnieuw leren leven. En als dan dit nieuws komt, dan ontspoort de trein weer volledig. Je wordt weer teruggeworpen in het verdriet dat je twee jaar daarvoor voelde. De pijn en het gemis."

Definitief afscheid

Volgens hem had het gezin eerder al de pijnlijke conclusie getrokken dat hun zoon niet meer leefde. "Zonder dat we het echt konden bewijzen. Maar alles wijst erop: waar zijn telefoon voor het laatst is aangestraald, waar zijn fiets is gevonden, het hele verloop van die avond. In ons hart en in ons hele wezen wisten we al dat Yoran er niet meer zou zijn."

De vondst bracht vooral een ander, tastbaar besef: definitief afscheid kunnen nemen. "Je wordt opnieuw bepaald bij het feit: dit is mijn leven. Ik moet de rest van mijn leven zonder mijn zoon verder. In ieder geval zonder dat ik hem lijfelijk bij me heb. En tegelijkertijd was er ook een stukje dankbaarheid dat we hem konden begraven, want we hebben nooit een graf gehad. Dat zijn heel gemixte emoties die door elkaar heen lopen. Ik heb een boek geschreven, maar ik zou nu niet weten hoe ik die emoties moet vatten in woorden."

Ook de betrokkenheid van mensen die bleven zoeken maakte indruk op het gezin. "Tenminste, ik wist wel dat er mensen zochten, maar van deze man wist ik dat niet. Het is bizar dat mensen de drive hebben om op zoek te gaan naar mijn zoon. Daar ben ik enorm dankbaar voor, al die tijd en moeite die erin is gestoken. Het is voor ons heel belangrijk dat we een soort… nou ja, het is geen afscheid, maar in ieder geval een begrafenis hebben kunnen doen."

Avondje naar de soos

De laatste dag met zijn zoon staat hem nog altijd helder bij. "Het was de dag voor kerstavond. Ik zat met mijn vrouw een foute kerstfilm te kijken en Yoran was naar een avond in de soos gegaan, zoals hij eigenlijk elke zaterdag deed. Hij kwam altijd op tijd thuis. We hadden afgesproken dat hij om half twaalf thuis zou zijn. Rond half negen zagen we al dat zijn locatie op zijn telefoon niet meer veranderde. Maar goed, je denkt: telefoon uitgevallen of zoiets. Om half twaalf kwam hij niet thuis."

"Met dat zijn locatie niet veranderde, werden we toch wel ongerust. Ik ben meteen in de auto gestapt om de route die hij zou fietsen terug te rijden, maar ik vond niets. De vrijwilligers van de plek waar hij was, zijn ook gaan zoeken. Zonder directe aanleiding, maar om het ergste uit te sluiten, gingen ze naar de brug over de Merwede. Daar zagen ze zijn fiets langs het fietspad staan."

"Hij is daar eerder vertrokken. Rond kwart over negen." Wat er daarna is gebeurd, blijft voor de familie onbeantwoord. "Yoran kan het niet meer vertellen. Wij denken dat er iets in zijn hoofd zo groot is geworden — of meerdere dingen — dat hij geen uitweg meer zag. Kortsluiting in het tienerbrein."

Ook de periode daarvoor blijft verwarrend en pijnlijk in herinnering. "Hij vertelde dat hij zijn kast had verkocht om een slaapbank neer te zetten, zodat hij met vrienden kon chillen. Hij keek uit naar de voorjaarsvakantie. Hij had volop plannen." Dat maakt het verlies voor de familie moeilijk te bevatten. "Ja, dat is niet te rijmen. Wij verklaren het als een tienerbrein dat op hol is geslagen en is ontploft."

Geworsteld met God

Tot slot benadrukt Krol hoe belangrijk steun en geloof voor het gezin zijn geweest in de afgelopen jaren. "Ik heb geworsteld met God. Ik ben boos geweest. Ik heb het uitgeschreeuwd: hoe kan dit gebeuren als er een liefdevolle God is? Maar ik ben mijn geloof niet kwijtgeraakt. En het mooie is eigenlijk: als je worstelt met iemand, dan sta je borst aan borst. Dichterbij dan dat kon ik niet komen in die worsteling bij God. Dat was ook heel waardevol ergens."

"Wij hebben heel kort na de vermissing tegen elkaar gezegd: we laten elkaar niet los en we laten God niet los. En de andere belofte die we hebben gedaan is: elke vraag die je hebt mag je stellen. En dat heeft ons echt geholpen."

Hij besluit met een boodschap die hij anderen wil meegeven: "Ik hoop dat ze meenemen dat er zelfs in de zwaarste storm hoop te vinden is. Dat die hoop in kleine dingen zit, in kleine lichtstralen. En ik hoop dat ze meenemen dat je steun nodig hebt. Dat je mensen om je heen nodig hebt — mensen die durven om die pijn in te stappen. En die, zonder oplossingen, gewoon aanwezig zijn."