Bosse verloor zijn vader bij de tramaanslag in Utrecht: 'Stilstaan bij verdriet en de pijn is belangrijk'

Het begon als een normale schooldag, maar op 18 maart 2019 veranderde het leven van Bosse (toen 16 jaar oud) voorgoed. Hij verloor zijn vader bij de tramaanslag in Utrecht. Lange tijd kropte de student zijn gevoelens op. Nu praat hij juist over het verlies. Hij doet vanavond zijn verhaal in de eerste aflevering van Brandmerk - Kind van een vermoorde ouder op NPO 3.

Het is 10.43 uur als schutter een tram binnenstapt op het 24 Oktoberplein in Utrecht en lukraak begint te schieten. Bosse vertelt: "Zoals elke dag was ik op school. Het eerste nieuws over de tramaanslag vond ik heftig, maar ik dacht niet dat mijn vader daar iets mee te maken had. Ik zei nog tegen mijn vrienden: mijn vader pakt die tram weleens, maar ik had het wel gehoord als er iets aan de hand zou zijn."

De schutter slaat na de schietpartij op de vlucht. Een klopjacht volgt. Burgemeester Jan van Zanen roept Utrechters op vooral binnen te blijven. Scholen laten leerlingen niet naar huis gaan. Bij Bosse slaat de twijfel toe. Hij hoorde nu wel heel lang niets. "Ik mocht de school verlaten. Op de fiets belde mijn broer, wat bijna nooit gebeurde. Ik moest terug naar school, waar een politiewagen stond. Toen wist ik genoeg."

'Hij hielp anderen'

Bosse hoort later dat zijn vader eerst anderen probeerde te helpen. "Hij trok aan een noodrem en hielp mee om het raam te breken. Hij liet vier mensen voorgaan. Toen hij zelf probeerde te vluchten, werd hij in zijn rug geschoten."

Bij het zien van zijn moeder in het ziekenhuis daalt de realiteit pas echt in. "We vielen elkaar in de armen en hebben gehuild. Mijn moeder zei: we gaan er nog wel iets moois van maken met z’n vieren. Dat is me bijgebleven." Het gemis voelt hij in de weken daarna op alledaagse momenten. "Bijvoorbeeld met het dekken van de tafel. Ik pakte nog altijd vijf borden in plaats van vier."

De tekst gaat verder onder de X.

Ondanks het verdriet haalt Bosse zijn gymnasiumdiploma. Die periode noemt hij de gelukkigste in zijn leven. Tijdens het eerste jaar van zijn studie in Groningen gaat het een stuk minder. "Ik kroop in mezelf, kropte alles op en sprak er nooit over." Het leidt tot woede-uitbarstingen. "Ik kon mezelf helemaal gek maken op mijn kamer. Soms sloeg ik dan tegen de muur. Dat luchtte even op, maar daarna dacht ik: dit is niet de bedoeling."

Bosse beseft dat het verwerken van het verlies van zijn vader niet zonder hulp kan. Hij praat met anderen en gaat in therapie. "Je moet actief rouwen. Door te praten en de pijn toe te laten."

Terugkeer naar plek van de aanslag

Hij keert geregeld terug naar de plek van de aanslag. "Het is geen fijne plek: grijs en grauw. Ik herinner me liever alle mooie momenten met mijn vader, maar soms heb ik er behoefte aan om hier te komen. In een boek over rouw staat duidelijk: stap één van het proces is de dood onder ogen zien. Als je dat niet doet, gaat het proces moeizaam van start. Ik kom hier om de pijn te voelen en het verdriet te ervaren. Daar word je uiteindelijk sterker van. Ik kan me alle mooie momenten herinneren, maar stilstaan bij het verdriet en de pijn is net zo belangrijk."

Bosse denkt nog dagelijks aan zijn vader. "Ieder uur is hij in mijn gedachten. Vooral op belangrijke momenten, als je iets bereikt hebt bijvoorbeeld. Dat had ik graag met hem gedeeld."

Bij de tramaanslag komen vier mensen om het leven. Aan de dader denkt Bosse niet. "Ik zie het als een soort natuurramp. Ik steek mijn energie liever in de herinnering aan mijn vader."

Inmiddels heeft hij zijn therapie afgerond en kijkt hij vooruit. "Mijn droom is om later hele leuke, gelukkige kinderen te hebben. Omdat ik vanaf zijn zestiende geen vader meer heb, wil ik juist een heel goede vader voor mijn kinderen zijn."

Op 18 maart 2019 verloor Bosse (16) zijn vader bij de tramaanslag in Utrecht. In de eerste aflevering van Brandmerk - Kind van een vermoorde ouder vertelt hij openhartig over verlies, rouw en het opnieuw leren leven. Kijk vanavond om 21.25 uur naar NPO 3.